Τακτικό Συνέδριο ΚΕΔΕ Θεσσαλονίκης (1 έως 3/12/16)

Η κατάσταση της τοπικής αυτοδιοίκησης
Το πρόβλημα των προσώπων

20161206_113050-1

Άλλο ένα συνέδριο της ΚΕΔΕ ολοκληρώθηκε την πρώτη εβδομάδα του τελευταίου μήνα του 2016 στη Θεσσαλονίκη. Θα μπορούσε να ήταν ένα πολύ σημαντικό και κρίσιμο συνέδριο επανεκκίνησης για τον θεσμό της Τ.Α (Τοπικής Αυτοδιοίκησης) Α΄ βαθμού και τους ανθρώπους που τον υπηρετούν, αν δεν είχε καταλήξει να είναι ένα συνέδριο ρουτίνας με χαρακτηριστικά:
α) τις προσωπικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες των βασικών, γνωστότερων προσωπικοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης αυτής της περιόδου,
β) την πρωτοφανή έλλειψη σχεδίου για την τοπική αυτοδιοίκηση από την παρούσα κυβέρνηση,
γ) την αδυναμία να συγκροτηθεί συντονισμένη απάντηση των αυτοδιοικητικών ενάντια στην λαίλαπα των μνημονιακών πολιτικών που καταστρέφει τον θεσμό τα τελευταία χρόνια.

Ο Γ. Πατούλης
το εξέχον πρόβλημα

Ποτέ το συλλογικό όργανο των δημάρχων της χώρας δεν είχε στη θέση του προέδρου έναν άνθρωπο τόσο μικρής πολιτικής εμβέλειας και τόσο μεγάλης επικοινωνιακής ακτινοβολίας (σ.σ: φαινόμενο των καιρών το συγκεκριμένο δίπολο). Το γεγονός έχει μεγάλη σημασία, διότι σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή για την τοπική αυτοδιοίκηση και τον ρόλο τον οποίο θα μπορούσε να διαδραματίσει στις κρίσιμες υποθέσεις της χώρας, ο επικεφαλής της ΚΕΔΕ έχει εγκλωβίσει τον χώρο και το φορέα εκπροσώπησης των δήμων στα δικά του ελλείμματα και πολιτικές αβελτηρίες.

Τι άλλο συμπέρασμα να βγάλει κανείς από τα συνέδρια που έχουν πραγματοποιηθεί υπό την ηγεσία Γ. Πατούλη τα τελευταία χρόνια, όταν παρατηρεί το θεσμικό όργανο να εξυπηρετεί τις σκοπιμότητες του προσώπου του επικεφαλής και όχι το αντίθετο. Λόγια, μεγαλόστομα συνθήματα, αυτοπροβολή, προσωπικές δημόσιες σχέσεις, βραβεύσεις, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, δραματοποιημένες περιγραφές των προβλημάτων, προτάσεις εντυπωσιασμού … και για την ουσία, για την πράξη, κανένα σχέδιο, καμία στρατηγική με πολιτικές.

Συγκεκριμένα:
α) Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ καταναλώνει συστηματικά τη δύναμη του φορέα που εκπροσωπεί για να αυτοπροβάλλεται. Με πολυτελείς, ανούσιες εκδόσεις ή στην καλύτερη περίπτωση άστοχες, εξυπηρετεί τις προσωπικές δημόσιες σχέσεις του και μόνο. Με αμφίβολης αξίας ταξίδια σε όλον τον κόσμο που περιέχουν πάντοτε πολυτελή διαμονή. Με αναθέσεις εργολαβιών παντός είδους για να συντηρείται ένα σύστημα που θα τροφοδοτεί τον εαυτό του με πληροφορίες και προβολή, προβολή, προβολή… Με συσκέψεις επί συσκέψεων και παραστάσεις (συνεντεύξεις τύπου, δημιουργίες ψευτο-θεσμών εκ των οποίων παράγονται ευρωπαϊκές και χορηγικές χρηματοδοτήσεις) τοποθετεί την εικόνα του δίπλα από τα επίκαιρα προβλήματα της κοινωνίας, εμφανιζόμενος σαν αρωγός για την επίλυση τους, ενώ στην πραγματικότητα, απλά κλέβει το συμπαθές κομμάτι από αυτά, που είναι η πλαστή εντύπωση του (μη) πολίτη – τηλεθεατή ότι όποιος μιλά συμπονετικά για ένα πρόβλημα σε μία κάμερα, είναι οπωσδήποτε και αρωγός για την επίλυση του.

β) Ενώ το μεγαλύτερο πρόβλημα του Γ. Πατούλη είναι ότι παρέλαβε, ως νέος άνθρωπος και νέος πρόεδρος της ΚΕΔΕ, την τοπική αυτοδιοίκηση υπό το εξελισσόμενο πλήγμα της σφοδρότερης επίθεσης που έχει δεχθεί ποτέ, δηλαδή την εφαρμογή του νόμου “Καλλικράτης”, αυτός δεν έκανε τίποτε απολύτως για να αντιδράσει, εκτός από το να σχολιάζει.

Ο νόμος “Καλλικράτης” αποτέλεσε το πρώτο και κυρίαρχο μνημονιακό μέτρο που επιβλήθηκε στη χώρα μας. Μάλιστα, θεσμοθετήθηκε πριν από την ένταξη της χώρας στο πρώτο μνημόνιο. Επιβλήθηκε αριστοτεχνικά στους δημάρχους της προηγούμενης θητείας (2010 – 2014) που στην πλειοψηφία τους ήταν φθαρμένα, εγωπαθητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Τον αποδέχθηκαν διότι περιείχε διαχρονικά αιτήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης και έτσι, τους διευκόλυνε να δικαιολογήσουν την αδράνεια τους. Όμως δεν περιείχε χρήματα για να αναληφθούν οι ευθύνες που μεταβιβάζονταν, ενώ αφαιρούσε το κεφαλαιώδες – υπαρξιακό δικαίωμα της αυτοδιοίκησης των δήμων με το έλεγχο νομιμότητας από τον (σ.σ: εκπαιδευμένο στην οικονομία τν μνημονίων) εκπρόσωπο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, στο όνομα της δήθεν διαφάνειας.
Από τότε, κάθε δήμαρχος μπορεί να κάνει όποια κομπίνα θέλει, όπως και παλαιότερα, αρκεί να μην δανείζεται και να μην κάνει δαπάνες που θα ήταν δυνατόν να αποτελέσουν τοπική παρέμβαση – εμπόδιο στην εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής.
Διόγκωσε – χωρίς λεφτά – τις αρμοδιότητες και την επικράτεια των δημάρχων για τα μικρά και τα καθημερινά και τους αποξένωσε πλήρως από το να εκπροσωπούν τις τοπικές τους κοινωνίες και τις επιθυμίες τους, στον σχεδιασμό των «μεγάλων» πολιτικών αποφάσεων και την άμεση πρόσβαση στις χρηματοδοτήσεις.
Ο τότε αρχιμνημονιακός – δεξί χέρι του ΓΑΠ – υπουργός εσωτερικών Γ. Ραγκούσης, ευφυώς, τους προσέφερε μία MERCEDES BENZ την οποία είχαν οι αυτοδιοικητικοί ως μικροαστική ονείρωξη, χωρίς καύσιμο και ρόδες.

Οι τοπικές κοινωνίες που ήθελαν να αντιταχθούν στα μνημόνια και αναζητούσαν θεσμό και ηγεσίες για να συσπειρωθούν γύρω τους, έχασαν το θεμελιώδες δικαίωμα της εγγύτητας και εμπιστοσύνης στον πρώτο βαθμό αυτοδιοίκησης. Όσοι δήμαρχοι ήθελαν να συμπαρασταθούν, δεν είχαν δικαίωμα να δαπανήσουν ούτε ένα ευρώ (σ.σ: από τα λεφτά των δημοτών τους) για να βγάλουν μερικές φωτοτυπίες και να τυπώσουν ανακοινώσεις για μία γενική συνέλευση πολιτών. Επιπλέον, με τόσες αρμοδιότητες για τα καθημερινά μικροζητήματα (σ.σ: επί ποινή παράβασης καθήκοντος) και χωρίς χρήματα για να πάρουν βοήθεια, δεν είχαν τον χρόνο να ασχοληθούν με το βασικό πολιτικό τους καθήκον, να εκπροσωπήσουν τις πόλεις τους έναντι του κεντρικού προβλήματος της χώρας και των δήμων τους, την μνημονιακή πολιτική.

Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ Γ. Πατούλης δεν είχε (και δυστυχώς δεν έχει αποκτήσει με την εμπειρία ακόμη) ούτε το πολιτικό ανάστημα για να κατανοήσει τις ιστορικές ευθύνες του έναντι των παραπάνω, αλλά ούτε διέθετε την ευαισθησία για να αναλάβει πραγματικό πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο με βάση τις αποδεδειγμένες πολιτικές προτεραιότητες του. Θέλησε να μην δυσκολέψει την κυβέρνηση Σαμαρά για να αναβαθμίσει τη θέση του στη ΝΔ, θέλησε να γνωριστεί και να γίνει το καλύτερο «παιδί» με το ευρωπαϊκό γερμανοκεντρικό διευθυντήριο, θέλησε να καλλιεργήσει την ίδια στάση ώστε να γίνει αντιληπτός και προφανώς να εισέλθει στις σχετικές λίστες φίλων της αμερικάνικης πρεσβείας και της διοίκησης στις ΗΠΑ.
Θα λέγαμε ότι ο Γ. Πατούλης τα τελευταία χρόνια διέθεσε τον εαυτό του σαν το καλύτερο κόκκινο χαλί για να περάσουν άνετα από επάνω όλες οι μνημονιακές πολιτικές που στρέφονται ενάντια στο συμφέρον των Ελλήνων πολιτών και όχι μόνο των δημοτών.

Ο Γ. Πατούλης μετά το συνέδριο

Επειδή οι σχέσεις του επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης με τη θέση του και την ιστορική συγκυρία είναι αυτές που προαναφέραμε, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσει τα επίκαιρα προβλήματα όπως:

1) την διαμεσολαβημένη από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ απαίτηση των χρεοκρατών για την περαιτέρω μείωση των εσόδων που δικαιούται η τοπική αυτοδιοίκηση από τους κρατικούς πόρους. Σημειώνουμε ότι κατά την θητεία του ως επικεφαλής της ΚΕΔΕ ο κ. Γ. Πατούλης έχει παρακολουθήσει να περικόπτονται από τους δήμους με μνημονιακούς κρατικούς προϋπολογισμούς το 60% των πόρων, όχι που δικαιούνταν, αλλά των πόρων που έπαιρναν πριν το 2010, οι οποίοι ήταν λιγότεροι από εκείνους που δικαιούνταν. Ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2017 που έχει κατατεθεί στην Βουλή για έγκριση προβλέπει νέα περικοπή των πόρων για τους δήμους κατά 10% σε σχέση με το 2016.

2) Δεν έχει σχέδιο για το πως θα βελτιώσει τη θέση του θεσμού στο πλαίσιο της υπονόμευσης που έχει δεχθεί, δηλαδή πως θα αποκαταστήσει τη θέση του για να είναι κυρίαρχος στα τοπικά και διαδημοτικά ζητήματα, κάτι που σημαίνει απευθείας πρόσβαση:

  • στον σχεδιασμό των έργων και στις χρηματοδοτήσεις,
  • στη δυνατότητα δημιουργίας τοπικής ανάπτυξης και θέσεων εργασίας ακόμη και για την βασική στελέχωση των ίδιων των δήμων,
  • στη δυνατότητα δημιουργίας νέων διοικητικών “εργαλείων” για να ξεπεραστούν οι σύγχρονες προκλήσεις,
  • στη δυνατότητα άσκησης κανονιστικής ή νομοθετικής πολιτικής με τοπική ή διαδημοτική χωρικότητα,
  • στη δυνατότητα άσκησης οικονομικής πολιτικής.


Οι αυτοδιοικητικοί
αυτής της περιόδου

Η συγκυρία βρίσκει την χώρα με τρεις κατηγορίες δημάρχων και δημοτικών συμβούλων:

α) εκείνους και εκείνες που ήταν δημοφιλείς στις περιοχές τους και απλώς έβαλαν υποψηφιότητα και εκλέχθηκαν, χωρίς να γνωρίζουν από δημόσια διοίκηση, χωρίς να έχουν συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο για τους δήμους τους (σ.σ.: το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο για τις περιοχές που έχουν δημάρχους που είναι τέτοιοι).
Τα πρόσωπα της κατηγορίας αυτής είναι ό,τι χειρότερο για τον τόπο τους. Και οι ίδιοι δεν περνούν καλά με αυτό που δεν μπορούν να κάνουν. Έτσι, περιμένουν αδημονώντας το 2019 για να εξέλθουν “ηρωικά”,

β) εκείνους και εκείνες που δεν έβρισκαν θέσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή και εκμεταλλεύτηκαν τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 και το ρευστό, μεταβατικό τους πολιτικό κλίμα για να πάρουν μία καρέκλα εξουσίας. Οι περισσότεροι/-ες από αυτή την κατηγορία εξαντλούν τις δυνάμεις τους στην επικοινωνία και όχι στην πολιτική και ασφαλώς κάνουν κακό στον τόπο τους. Στην καλύτερη περίπτωση διαχειρίζονται τις υποθέσεις, μεταθέτουν τα προβλήματα και πετούν το μπαλάκι των ευθυνών οπουδήποτε, εκτός από να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες,

γ) εκείνους και εκείνες που υπήρξαν πριν την κρίση του 2010 στην κατηγορία (β) λόγω συνωστισμού στελεχών στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ της δεκαετίας του 2000 και πια βρίσκονται στην αυτοδιοίκηση δύο και τρεις τετραετίες. Οι περισσότεροι/-ες από αυτούς/-ες, με τα χρόνια και στου “κασίδη το κεφάλι” έχουν μάθει τα βασικά για τη διαχείριση των θεμάτων του δήμου τους. Χρησιμοποιούν και αυτοί/-ες την επικοινωνία για να ανεβάζουν χωρίς ουσία τις πολιτικές μετοχές τους στους δημότες και κερδίζουν με κάθε είδους εξυπηρέτηση και μικρορουσφέτι, καθώς και με γιορτές και πανηγύρια, την ανανέωση της θητείας τους. Όταν οι πολίτες τους ζητούν περισσότερα, δηλαδή πολιτικές λύσεις που χρειάζονται σχεδιασμό, απαντούν με το επιχείρημα:”δεν μπορώ να κάνω κάτι, γιατί δεν με αφήνει το Κράτος”. Βεβαίως, είναι οι καλύτεροι/-ες συνέταιροι του Κράτους που “δεν τους αφήνει” … και των μνημονιακών πολιτικών, διότι και τα δύο αποτελούν την εγγύηση ότι τίποτε δεν θα αλλάξει. Διότι, αν άλλαζε, οι ίδιοι/-ες θα ήταν πρώτοι/-ες που θα εκτοπίζονταν από τη θέση τους ως στοιχεία του αναχρονισμού, του παλιού.

δ) τους ελάχιστους και ελάχιστες που βρίσκονται στους δήμους από πραγματική αγάπη για τον τόπο τους, που μένουν σε αυτόν και εργάζονται. Εκείνους και εκείνες που έχουν αφοσιωθεί για να βρουν λύση σε προβλήματα πάση θυσία του εαυτού τους.
Αποτελούν την ελπίδα, την ουσία, αλλά είναι λίγοι. Είναι πολύ τυχεροί οι δημότες τους αυτή την περίοδο. Δεν νομίζουμε να έχουν την ίδια άποψη οι οικείοι τους. Στην ουσία τα ελάχιστα μέλη αυτής της κατηγορίας δεν έχουν χρόνο για να πάνε σπίτι τους.

Συμπέρασμα

Ο Γ. Πατούλης έχει με το μέρος του την καλύτερη, την πιο πρόθυμη συντριπτική πλειοψηφία μεταξύ των στελεχών που υπηρετούν αυτή την περίοδο την τοπική αυτοδιοίκηση, ειδικά μεταξύ του συνόλου των δημάρχων. Ομονοούν στη κακή νοοτροπία και τις παλαιοκομματικές τακτικές.
Υπάρχουν αποκλειστικά για τη διασφάλιση της ατομικής τους θέσης δια της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μπορούν να αναλάβουν μόνο “ελαφρές” διαχειριστικές ευθύνες ΠΑΝΤΑ εντός μνημονίου. Και κρατούν το θεσμό – κύτταρο της δημοκρατίας – όμηρο στις εγωπαθητικές βλέψεις τους και στην αντιδημοκρατικότητα της εποχής.

Για τον λόγο αυτό, ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε σε αποφασιστικής σημασίας χρονική στιγμή, κατέληξε να “καίγεται” για το εκλογικό σύστημα που θα ισχύσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 και όχι για τα ζητήματα που έχουν καταστρέψει το θεσμό.
Αποκαλύφθηκε περίτρανα ότι οι εκπρόσωποι δήμων που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ δεν θέλουν με τίποτε να μοιραστούν την αυτοδιοικητική εξουσία που φιλοδοξούν ότι θα διατηρήσουν μετά το 2019 με το πλειοψηφικό σύστημα, ενώ οι προερχόμενοι/-ες από την αριστερά φιλοδοξούν να αυξήσουν την επιρροή τους και να αποκτήσουν περισσότερες θέσεις εξουσίας που φιλοδοξούν να έχουν μετά τις εκλογές του 2019 με το σύστημα της απλής αναλογικής.

Κρίμα…

————————————————————————-
ΠΗΓΕΣ:

1) Η ακροτελευτια πράξη του συνεδρίου σε βίντεο: κλικ εδώ
Τελαυταία πρόσβαση στον ιστότοπο 6|12|16.

Advertisements