Ο Γ. Πατούλης υποψήφιος δήμαρχος σε δύο πόλεις;

Η εποχή του “αφρού” και οι “πολιτικοί” της…

pita 6

—————————————————————–
  Πρόσφατα, ο δήμαρχος Αμαρουσίου Γ. Πατούλης ανακοίνωσε σε επίσημη εκδήλωση στην Αθήνα την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών*. Αυτή του την πρόθεση την είχε διακινήσει από πολύ καιρό τώρα με την δημιουργία ενός φορέα με σχετικό τίτλο και σκοπό, τον οποίο είχε δημιουργήσει με ανακοινώσεις στα ΜΜΕ και άλλες πράξεις άμεσης και έμμεσης προβολής.
Το παράδοξο, γράφουν κάποιοι, είναι ότι παράλληλα, συνεχίζει με παρόμοιες εκδηλώσεις να δηλώνει παρών για τη συνέχεια της θητείας του στο Μαρούσι!**

Τίποτε καινούριο…

  Για εκείνους που γνωρίζουν την πολιτική προσωπικότητα του κ. Γ. Πατούλη ή έχουν μελετήσει παρόμοιες, ως είδος της μεταμοντέρνας εποχής στην πολιτική, η τωρινή “διπλή” δραστηριότητα του σε Αθήνα και Μαρούσι δεν τους εκπλήσσει και σίγουρα δεν αποτελεί καμία παραδοξότητα.

Και εξηγούμαστε:

1. Ο κ. Γ. Πατούλης σπούδασε γιατρός. Είναι προφανές ότι εκείνο που σπούδασε δεν κάλυπτε την διάθεσή του να ασχοληθεί με την επικοινωνία της πολιτικής. Έτσι, άφησε την ιατρική και τις τελευταίες δύο δεκαετίες ασχολείται μόνον με την προβολή του δια της πολιτικής. Συγκέντρωσε διάφορα αξιώματα, αλλά που κέρδισε με εκλογές, άλλα που “κατασκεύασε” για τον εαυτό του προκειμένου να προβάλλεται και όχι μόνο…
Ας μην μας διαφεύγει ότι όλα τα αξιώματα του συνδέονται με μισθούς, διαχείριση θέσεων εργασίας, διαχείριση προϋπολογισμών, εγκρίσεις για έκδοση αδειών και αναθέσεις έργων.

2. Πολιτικοί σαν τον κ. Γ. Πατούλη είναι το κατεξοχήν “προϊόν” της πολιτικής της δεκαετίας του 2000, της εποχής Σημίτη. Τότε που επικοινωνία αντικατέστησε τον πολιτικό λόγο, τότε που η διαπλοκή νομιμοποιήθηκε σαν τεχνική της πολιτικής για τη σύναψη πολιτικών μπλοκ κοινών συμφερόντων με στόχο την εξουσία (και τα “ευεργετήματά” της), αδιαφορώντας για την πολιτική δέσμευση προς τους πολίτες και την οφειλόμενη συνέπεια σε αυτήν και την παλαιά αρχή της συγκρότησης πολιτικών συμμαχιών με βάση την ιδεολογία.

3. Ο κ. Γ. Πατούλης πορεύθηκε με τα κριτήρια της “γενιάς” των πολιτικών της “εποχής Σημίτη” και πέτυχε μέχρι σήμερα. Πέτυχε, γιατί η κουλτούρα που ξεκίνησε εκείνη την εποχή, κυριαρχεί ακόμη στα πολιτικά ήθη(;).
Είναι το κατεξοχήν πολιτικό “προϊόν” της “εποχής του αφρού” και μάλιστα, το πιο επιτυχημένο.

Δεν θα αποτελούσε αφορισμό να γράψουμε ότι, αν σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν είχε διαμορφώσει κριτήρια πολιτικής επιλογής με βάση την (μη) “κουλτούρα” της τηλεόρασης, των σαπουνόπερων, των lifestyle εκπομπών, των ριάλιτη, της στείρας αντιπαράθεσης των τηλεπαραθύρων, των μνημονίων…
…τον κ. Γ. Πατούλη δεν θα τον ήξερε ούτε η μητέρα του ως πολιτικό.
————————————————————–

Η πολιτική του “εγώ”.

Κάποιος που στηρίζει την πολιτική του ύπαρξη σε τόσο εφήμερα, “ελαφριά” και επιφανειακά κριτήρια, έχει κάνει επιλογή ζωής. Είναι πια ο ίδιος έτσι. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτε με υπόσταση, με ουσία, με κοπιώδη και επίπονη προσπάθεια διαρκείας. Δεν νοιάζεται για τίποτε βαθύτερο της επιφανειακής διαχείρισης.
Είναι “λογικό” (σ.σ: εντός του παράλογου της παραπολιτικής που έχει επικρατήσει αντί της πολιτικής) συνεπώς, να επιθυμεί να διασφαλίσει την συνέχεια της πορείας του και της ύπαρξής του στην “επιφάνεια”. Δεν μπορεί να διακινδυνεύσει να χάσει το αξίωμα που του εξασφαλίζει μία θέση στα μικρόφωνα, μία θέση σε προεδρεία, στην αρμοδιότητα για αδειοδοτήσεις, στην αρμοδιότητα για θέσεις εργασίας, στην αρμοδιότητα για αναθέσεις έργων.
Ο κ. Γ. Πατούλης, αν δεν είναι δήμαρχος κάπου, δεν θα είναι “τίποτα” ή έτσι τουλάχιστον εκτιμούμε ότι θα νιώθει ο ίδιος.

Έτσι, δεν το έχει σε τίποτα να δηλώνει υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών και συγχρόνως υποψήφιος δήμαρχος Αμαρουσίου. Θα επιλέξει στο τέλος, όποτε θελήσει το “εγώ” του, εκείνο το πόστο που θα είναι πιο σίγουρο ότι θα του εξασφαλίσει μία θέση στο μέλλον σε όλα τα παραπάνω.
———————————————————-

Αναζητούνται “κανονικοί” πολίτες

Βεβαίως, όποιος λογικός άνθρωπος έχει παραμείνει να παρακολουθεί την παραπολιτική και την παραλογική της στην χώρα μας, στο Μαρούσι, στην Αθήνα και αλλαχού, θα μπορούσε να μείνει ενεός, να νιώθει προσβεβλημένος ή και έτι περαιτέρω αποκαρδιωμένος από την εργαλειοποίηση των δημόσιων αξιωμάτων προς χάριν της ικανοποίησης των ατομικών σχεδίων των πολιτικών που τα διεκδικούν.

Κανονικά, εκείνος ή εκείνη που θα ήθελε να διεκδικήσει την θέση του/της δημάρχου για την πόλη του Αμαρουσίου θα έπρεπε να έχει αφοσιωθεί στην μελέτη των προβλημάτων της σε τέτοιο βαθμό, που θα ήταν αδύνατον να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο για όσο καιρό προετοιμάζεται για την υποψηφιότητα του/της…

Κανονικά εκείνος ή εκείνη που θα ήθελε να είναι υποψήφιος/-α δήμαρχος Αμαρουσίου, θα έπρεπε να είναι καθημερινά στο κέντρο της πόλης και εκ περιτροπής των γειτονιών της, προκειμένου να ακούει, να καταγράφει και εντέλει να ζει τα προβλήματα και τις ανάγκες κάθε σημείου της πόλης στην οποία ζητά να τιμηθεί και να γίνει δήμαρχος της…
Κανονικά εκείνος ή εκείνη που θα ήθελε να είναι υποψήφιος/-α δήμαρχος Αμαρουσίου, θα έπρεπε να αγαπάει τόσο την πόλη και τους πολίτες της, ώστε να μην έχει καμία απολύτως όρεξη να είναι οτιδήποτε άλλο, παρά κάτι για το καλό της πόλης και των πολιτών της. Είτε κέρδιζε τις εκλογές, είτε όχι…
Θα έπρεπε να μην μπορεί να αλλάξει με τίποτε το Μαρούσι και τους Μαρουσιώτες.-

Κανονικά

—————————————————–
—————————————————–
ΠΗΓΕΣ:
1*) «Γιώργος Πατούλης blog» 13|02|18, «Γ. Πατούλης: «Στο νέο ξεκίνημα που κάνουμε σήμερα για την Αθήνα δηλώνω δυναμικά παρών. Πάμε μαζί για τη μεγάλη ανατροπή» http://gpatoulisblog.blogspot.gr/2018/02/blog-post_13.html
τελευταία πρόσβαση 04|03|18.
2**) Γιώργος Πατούλης 07|03|18, «Κοπή πίτας συνδυασμού «Μαρούσι, Ανθρώπινη Πόλη»», https://cityleaksgr.files.wordpress.com/2018/03/prosklisi_patoulis_pita_maroussi.png

Advertisements